Οι ταινίες τρόμου είναι πιο αποτελεσματικές όταν μεταμορφώνουν καθημερινά φαινόμενα, αντικείμενα και ανθρώπους.
Η απεικόνιση μιας σατανικής καλόγριας στις ταινίες τρόμου είναι… ανησυχητική, γιατί παίρνει μια διαχρονικά αθώα φιγούρα και τη μεταμορφώνει σε ένα τρομακτικό τέρας ή την τοποθετεί σε απίστευτα τρομακτικές καταστάσεις.
Tα «Sister Death» και «Veronica» του Πάκο Πλάθα, τα «The Nun» και «The Nun II» των Γκάρι Ντάουμπερμαν και Ακέλα Κούπερ, το «The Conjuring 2» του Τζέιμς Γουάν, το «Saint Maud» της Ρόουζ Γκλας, το «St. Agatha» του Ντάρεν Λιν Μπούσμαν, το «The First Omen» (πρίκουελ της θρυλικής ταινίας τρόμου «Η Προφητεία») της Αρκάνσα Στίβενσον και τώρα η — βασισμένη σε σενάριο του Άντριου Λόμπελ — «Άσπιλη» του Μάικλ Μόχαν.
Η ανάπτυξη της «Άσπιλης» είχε ξεκινήσει το 2014, όταν η 16χρονη τότε Σίντνεϊ Σουίνι έκανε για πρώτη φορά οντισιόν για έναν ρόλο. Ωστόσο, για διάφορους λόγους η παραγωγή δεν προχώρησε. Μετά από αρκετά χρόνια και γνωστή πλέον από το ρόλο της στο «Euphoria» του HBO, η Σουίνι θέλησε να επιστρέψει στο εγκαταλειμμένο αυτό πρότζεκτ ως συμπαραγωγός και πρωταγωνίστρια.
Η εν λόγω ψυχολογική ταινία τρόμου έχει στο επίκεντρό της την αγνή και όμορφη Σεσίλια Τζοόυνς, μία νεαρή καλόγρια από το Ντιτρόιτ, η οποία στράφηκε στον Χριστιανισμό σε μικρή ηλικία. Πέφτοντας σε μια παγωμένη λίμνη και έχοντας μείνει χωρίς σφυγμό για 7 ολόκληρα λεπτά, άγνωστο πως, η Σεσίλια επέστρεψε στη ζωή, πεπεισμένη ότι ο Θεός την είχε σώσει για κάποιον σκοπό.
Επιστρέφοντας στο παρόν και δεχόμενη την πρόσκληση του γοητευτικού πάτερ Σαλ Τεντέσκι (Άλβαρο Μόρτε), αποφασίζει να υπηρετήσει τη θητεία της σε ένα ιδιαίτερα γραφικό και απομονωμένο ιταλικό μοναστήρι με ιδιόκτητες κατακόμβες, το οποίο είναι αφιερωμένο στην φροντίδα ηλικιωμένων (σχεδόν έτοιμων να συναντήσουν τον Δημιουργό τους) καλογριών. Δίνει τους όρκους της, ξεκινάει την εκπαίδευση της και σύντομα τα πράγματα παίρνουν μία πολύ απρόσμενη τροπή…
Με περιεκτική κινηματογράφηση και σωστή χρωματική απόδοση, ο Μόχαν προσπαθεί να δημιουργήσει μία γοτθική ατμόσφαιρα, η οποία όμως διαταράσσεται από κάποια άσχετα με την βαρύτητα και την ιερότητα του χώρου στοιχεία.
Φωταγωγημένο με κεριά (πολλά κεριά), το μοναστήρι στο οποίο εκτυλίσσεται η πλοκή της «Άσπιλης» δείχνει άλλοτε υπερβολικά φτωχό και άλλοτε υπερβολικά πλούσιο, γεμάτο με καλόγριες και ιερείς που μιλούν μεν ιταλικά αλλά καταλαβαίνουν και απαντούν με σπαστά αγγλικά όποτε και όταν θέλουν — εξυπηρετώντας άτσαλα την αφήγηση.
Μετά από μία σχετικά ενδιαφέρουσα εισαγωγή, η ταινία αρχίζει αμέσως να τικάρει τα κλασικά «κουτάκια»: jumpscares, κλισέ καταστάσεις, φιγούρες που εμφανίζονται και εξαφανίζονται στο σκοτάδι, αίμα, μαύρα κοράκια κ.ο.κ. Η δε μουσική επένδυση παντελώς αδιάφορη.
Πίσω από τα τείχη της μονής, η «Άσπιλη» δεν κινδυνεύει από δαίμονες ή αποκρουστικά βγαλμένα από την Κόλαση τέρατα. Κινδυνεύει από τα σατανικά μυστικά και την αλαζονεία του ίδιου του ανθρώπου (στη συγκεκριμένη περίπτωση του χειριστικού Τεντέσκι), ο οποίος στην προσπάθειά του να αγγίξει το Θείο είναι έτοιμος να προβεί σε αποτρόπαιες και ανομολόγητες πράξεις, θυσιάζοντας ό,τι στέκεται εμπόδιο στον δρόμο του.
Άμωμη από την κηλίδα του προπατορικού αμαρτήματος κατά τη σύλληψή της, μετατρέπεται σε «δοχείο» και λατρεύεται ως άλλη «Μαρία» («Rosemary’s Baby» από την ανάποδη φάση), μητέρα ενός επίδοξου σωτήρα.
Η κάμερα επικεντρώνεται στο αθώο πρόσωπο, στο θολωμένο βλέμμα και στη φιγούρα της Σουίνι, η οποία στο πρώτο μισό της ταινίας είναι σχεδόν ανυπόστατη. Οι ερωτήσεις και οι ανησυχίες της συνήθως αγνοούνται ή απορρίπτονται. Δείχνει άβουλη και ανήμπορη να αντιδράσει, αποδεχόμενη όλα όσα συμβαίνουν σε αυτόν τον εφιαλτικό μικρόκοσμο. Κάποια στιγμή συνειδητοποιεί ότι δεν εκτελεί πλέον το έργο του Θεού αλλά τις απαίσιες μηχανορραφίες ενός ματαιόδοξου κληρικού και τότε όλα αλλάζουν.
Αυτό που θα μας μείνει σίγουρα αξέχαστο είναι το τελευταίο δεκάλεπτο της ταινίας (το φινάλε), όπου η ερμηνεία της νεαρής πρωταγωνίστριας και το gore κυριολεκτικά απογειώνονται, ξυπνώντας αναμνήσεις από την χρυσή εποχή του ιταλικού τρόμου. Κάλλιο αργά παρά ποτέ; Μάλλον όχι…
